Cisza mojego małego mieszkania w centrum miasta tak bardzo różniła się od życia, które zostawiłam za sobą. Pochłonięta pracą stylistki, szukałam pocieszenia w znajomych tkaninach i wzorach, ale pustka po nieobecności Elli była głęboka.
Pomimo bólu, tęskniłam za śmiechem Elli. Tymczasem próby pojednania Scotta były nieustanne. Jednak myśl o konfrontacji z nim, o odbudowie z popiołów naszego małżeństwa wydawała się nie do pokonania. Ignorowałam go, nie odpisywałam na jego SMS-y ani telefony. Ale on wciąż to robił.
I pewnego ranka Scott zapukał do moich drzwi. Stał tam z Ellą, a jego chichot był słodko-gorzką melodią, która zmiękczała mury, które zbudowałam wokół swojego serca.
Niechętnie wpuściłam ich do mieszkania. Przeprosiny Scotta i obietnice przyszłości zbudowanej na uczciwości zderzyły się z moimi wątpliwościami.
„Scott, czy wybaczyłbyś mi, gdybym zrobiła to, co ty?” – zapytałam.
